Saladesenzondes

Bij nostalgie horen browniesRecepten

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 13:27:58

16 jaar werd ze maandag...
16 jaar geleden veranderde alles. Plots ben je moeder. Plots? Ok, je zag het (ook letterlijk) al wel negen maanden aankomen en het is ook niet dat ze er plots zonder enige voorbereiding uitfloepte ofzo. Maar 16 jaar later kijk ik toch terug met een gevoel van 'plots was ze er en werd alles in één klap anders'.
Want 'plots' was ik moeder.

En vanaf toen volgden de 'plotsen' elkaar aan een stevig tempo op.

Plots kon ze kruipen en van de ene op de andere dag stond haar mondje niet meer stil. Terwijl ik even niet oplette was de eerste schooldag er en nog sneller zei ze de lagere school goededag.

En toen ik dacht dat het niet meer sneller kon gaan, besloot de tijd om een spelletje met me te spelen en werd elke minuut een seconde.

Plots vond ze alles saai, vooral ook mij. Plots wilde ze alles zelf doen, wist ze alles beter en werd ze kampioen in 'met-haar-ogen-draaien-als-mama-weer-eens-zeurt'.

En om het rijtje nog wat aan te vullen was er het 'plotse' eerste vriendje (iets waar ik perfect mee kon leven) en de eerst sigaret en de eerste slok kriek (twee dingen waar ik toch wel iets moeilijker over gedaan heb).

Maar gelukkig brengt diezelfde tijd die alles altijd veel te snel laat gaan, ook op tijd en stond raad. Want na 16 jaar is het een fantastische meid; grappig, sociaal, zelfzeker, behulpzaam,... Eentje om trots op te zijn.

En omdat ze chocolade nooit saai vond, sta ik volgende week in de keuken om de perfecte brownies te bakken voor haar Sweet 16.

Het recept vind je hier:
Ingrediënten:
* 160 gr glutenvrij cacaopoeder
* 120 gr boekweitbloem
* 600 gr kristalsuiker
* 500 gr boter
* 400 gr pure chocolade
* 8 eieren

Werkwijze:
1. Verwarm de oven op 180 graden.
2. Breek de chocolade in stukjes en snijd de boter in kleine blokjes. Doe deze samen in een steelpannetje en laat op een laag vuurtje smelten. Regelmatig roeren.
3. Klopt de eitjes en de suiker in de keukenmachine tot een schuimig mengsel.
4. Voeg het mengsel van gesmolten boter en chocolade toe en spatel dit rustig onder het mengsel.
5. Zeef de bloem en cacaopoeder en voeg toe.
6. Neem een ovenschotel en bedek deze met bakpapier.
7. Stort het deeg in de ovenschotel en bak het 20 min in de oven. De brownies zijn na het bakken nog wat wak; dit is volkomen normaal. Laat het baksel afkoelen en snijdt het daarna in kleinere stukken. De brownies zullen vanbinnen nog zacht en vochtig zijn; zo zijn ze het lekkerst

8. Geniet!



Hoe facebook een nieuwe start kan gevenVerhaal

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 12:57:41

Vier maanden is het ondertussen geleden dat ik via Facebook de vraag van mijn oude schoolvriendin Griet kreeg om eens af te spreken.

We zagen elkaar terug op een zaterdagavond in het bruisende Mechelen. Buiten dat het heel leuk was om elkaar terug te zien, lag die avond ook aan de basis van de geboorte van Bar Emma.

De man van Griet had namelijk een leuke horecazaak in Mechelen die hij jammer genoeg niet langer zelf kon uitbaten. Na vele gesprekken met Griet en ook Jan besloten we de sprong te wagen.

In augustus 2017 opende Bar Emma de deuren. Voortaan staan we terug iedere dag in de keuken en doen we wat we het liefste doen: lekker eten maken voor fantastische klanten.




Over boeren en burenAdresjes

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 12:30:36

Ik ben eigenlijk een beetje een boerenmeisje, opgegroeid tussen de weilanden van Wuustwezel; een zeer landelijk dorp ten noorden van Antwerpen.

Velen van mijn klasgenootjes woonden op een boerderij en daar was ik toch wel stiekem een beetje jaloers op. Daarom was ik ook meestal te vinden bij onze buren.

Ik zag varkens biggen; koeien lammeren; hielp bij het voederen; ging mee het veld op om maïs te oogsten.
Ik ging mee de koeien van de wei halen als het tijd was om ze te melken; joeg ze mee de stal in en keek geduldig toe hoe ze gemolken werden. Melk recht uit de koeling van de melkmachine; heerlijk!
En iedere dag trok ik met mijn melkkannetje over de straat om bij de buren verse melk te kopen die mijn moeder verwerkte tot de lekkerste pudding. Want het verschil tussen verse melk en die uit een tetrablik proef je echt.
Nu ik in de stad woon, mis ik die verse melk toch wel; net als de scharreleitjes en de ambachtelijk gemaakte worsten die de slager op het erf van onze buren draaide.
Samen met mij zijn er veel mensen die deze lekkernijen missen.

Gelukkig is er dan de buurderij.
Ooit al van gehoord?

Een buurderij brengt producten recht van de boer tot in de stad. Je kan het nog het beste vergelijken met een boerenmarkt. Klanten (buren) kunnen lid worden van een buurderij in hun buurt en wekelijks online hun favoriete producten kopen bij de producenten (boeren). Er is een ruime keuze aan vlees, zuivel, groenten en fruit. Maar ook bieren, honing, confituur en traiteursproducten zijn te verkrijgen. Wekelijks is er een bijeenkomst waar de buren hun bestelde producten afhalen bij de desbetreffende boer. Het gaat niet om pakketten of abonnementen. Je koopt gewoon wat je wil, zoveel je wil en zo vaak je wil, zonder enige verplichting.

En zo komt de boerderij een stapje dichterbij en genieten ook stadsmensen van de verse producten van het land.
Sommigen zijn net als ik opgegroeid op den buiten en proeven hun kinderjaren terug als ze een glas 'echte koeienmelk' aan hun lippen zetten; anderen ervaren nu voor het eerst dat producten recht van de boer niet te evenaren zijn.

Heb je interesse? Meer informatie kan je vinden op www.boerenenburen.be en wie weet ontmoeten we elkaar daar wel een keer. :-)

VerliefdVerhaal

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 12:28:15

Verliefd.... tot over onze oren....
Overdonderd.... op een heel korte tijd....

Ken je dat gevoel, de drang om zo vaak mogelijk bij iemand te willen zijn? Wij wel! We zijn verliefd geworden! Al langer op elkaar; maar sinds kort hebben we een nieuwe liefde in ons leven. We werden verliefd ... op een stad....

We wisten al lang dat Antwerpen veel gezellige, mooie, verrassende plekjes heeft.
We wisten al lang dat Gent ons ook wel kon bekoren met z'n hippe adresjes, leuke straatjes, het accent van zijn inwoners en de overvloed aan water.

Maar het was totaal onverwachts dat ons hart gestolen werd door.... Mechelen.

Meer dan 20 jaar geleden kwamen mijn toenmalige partner en ik regelmatig een keertje in Mechelen op bezoek bij vrienden (waarvan ik eentje drie maanden geleden even onverwachts terug ontmoette smiley).
En het was nog langer geleden dat we ons waagden aan een boottochtje van Mechelen naar Planckendael en aan een bezoekje aan het speelgoedmuseum.

In mijn herinneringen was Mechelen saai, grijs, vuil, oud, ongezellig,... en was het veiligheidsgevoel ook niet echt groot.

Erik deelde dit beeld van deze voor ons onbekende stad.

Dus wat waren we aangenaam verrast toen we laatst Mechelen 'ontdekten'.
Ok, vijf jaar geleden kwam ik voor een vormingsdag en dacht ik 'Goh, eigenlijk is Mechelen mooier dan ik me kan herinneren'.
Maar sinds zes maanden komen we wekelijks in deze fantastische stad en vanaf de eerste keer waren we verkocht. Al die leuke pleintjes; gezellige terrasjes; mooie winkels; groene parken; het Dijlepad waar je zo over het water loopt; de vele plekjes waar kinderen zich kunnen uitleven; het zo harmonieus hand-in-hand gaan van moderne gebouwen en beschermde monumenten! De gezellige drukte en tegelijk het gevoel van rust dat er hangt in de straten, op de pleinen, in de parken,....

De vele activiteiten die er georganiseerd worden; de festivalletjes, zomerbars, festiviteiten moeten zeker niet onderdoen voor die van eender welke andere grotere stad.

En ook de kinderen voelen zich aangetrokken tot de stad van de Maneblussers.

En zo ontstond de droom, het verlangen, het plan en de beslissing om de opvolger van Den 2170 te vestigen in Mechelen. Dit wordt onze nieuwe thuisbasis!

Een viesneus.... en salades???Verhaal

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 12:23:19

In een ver verleden (of zo voelt het toch), in mijn vorige job, kreeg ik bijna wekelijks bezorgde ouders over de vloer die zich zorgen maakten over de eetgewoontes van hun kind. Zoveel kinderen die plots geen groenten of fruit meer 'lusten'; zoveel mama's en papa's die alle moeite van de wereld doen om hun schatten toch maar aan het eten te krijgen.

Aan al deze bezorgde ouders wil ik zo graag zeggen: 'ontspan en geniet van de gezinsmaaltijden. Want echt waar, het komt ooit wel goed.'*

In een, ook nog niet zo superver (al denken mijn kinderen daar anders over), verleden was ik zelf zo'n kind en zelfs tiener die zijn neus ophaalde voor sla (konijneneten); komkommer; alles wat maar van ver op kolen leek; dressings;...

Als je mijn moeder toen had verteld dat ik ooit verzot zou zijn op groentes; ze had het niet geloofd.

Ik was zeker al half de twintig toen ik ontdekte dat salade toch niet zo slecht en saai was als ik altijd gedacht had; dat komkommers zeer lekker kunnen zijn met yoghurt; en dat een dressing best wel spannend kan zijn.

Maar het laatste jaar heb ik pas echt ontdekt hoe fantastisch groenten kunnen zijn. Wat ben ik blij dat er tegenwoordig zoveel inspiratie te halen is op internet, dat er zoveel fantastische kookboeken bestaan met groenten in de hoofdrol en dat zelfs ieder grootwarenhuis zijn eigen kookmagazine heeft waarin er ook plaats is voor gezonde gerechten. Om nog maar te zwijgen van alle leuke eetzaakjes die eindelijk eens iets anders op de kaart zetten dan de traditionele vol-au-vent en garnaalkroket. (Al blijven ook die laatste altijd smaken en blijft mijn hoofdzonde frietjes met stoofvlees smiley)

Gezond is gelukkig niet langer saai; maar juist spannend en hip! Wie zei dat alles vroeger beter was????






*voor al die ouders die zich zorgen maken wil ik toch wel even de tip meegeven dat ze altijd hun oor te luisteren kunnen leggen bij één van de vele initiatieven rond opvoedingsadvies (bv de opvoedingswinkels). Dit kan helpen om terug te kunnen genieten van de momenten dat je met z'n allen rond de tafel zit.

Het prille beginVerhaal

Posted by Wen Fri, November 03, 2017 03:28:11

Wat klein begon...

Uren rondsnuisteren in het grootwarenhuis, in kleine buurtwinkeltjes of op de wekelijkse markt (meerdere per week als het kon);

Mezelf verliezen in het eindeloos bladeren in kookboeken en -magazines (en bijna een verbod opgelegd krijgen om nog een boekenwinkel binnen te stappen omdat ik telkens weer dat ene fantastische-moet-ik-nog-aan-mijn-collectie-toevoegen-boek koop);

Zelfs nachtenlang in de keuken staan om een dineetje met vrienden of een familiefeest bij elkaar te koken;...

Het heeft er altijd al ingezeten.

Als klein meisje was ik al gek op de kerstfolders van het grootwarenhuis. De pagina's met kleurrijke foto's van groenten en fruit, vis en vlees, bewaarde ik wekenlang in mijn bureautje. Telkens opnieuw keek ik uit naar die ene dag per jaar dat ik met mijn moeder naar de Grand Bazar in Merksem ging, net voor de feestdagen. Ik kon daar niet lang genoeg rondlopen, vruchten aanraken, proeven,...

Van wie ik het heb, is nog altijd een raadsel. Mijn moeder kookt omdat het moet. Ze doet het met liefde, dat wel, maar echt haar moment van de dag zal het nooit zijn. Wat ze wel heeft (en ik dan weer mis), zijn het geduld, de kennis, het gevoel en de groene vingers om zaadjes of stekgoed te laten uitgroeien tot heerlijke groenten of kleurrijke bessen.

Ook van mijn vader kan ik het graag in de keuken staan en speciale recepten uitproberen niet geërfd hebben. De meest culinaire hoogstand die ik hem ooit heb weten maken, was gehakt met een eitje rul bakken. Wel kent hij alles van paddestoelen. Iedere herfst trekt hij het bos in. Bij terugkomst overhandigt hij mijn moeder een zak vol wilde paddestoelen en even later ruikt het hele huis zo heerlijk naar de gestoofde lekkernij. Ik kan me ook nog herinneren dat hij en ik er vroeger met onze fiets op uittrokken, ieder een emmertje aan het stuur om braambessen te gaan plukken.

Vermoedelijk zijn het dus toch zij die aan de bodem liggen van mijn fascinatie voor kleurrijk fruit en groenten. Het heeft immers allemaal te maken met warmte en liefde. Dat is nog steeds de basis, de rest volgt dan wel vanzelf.

groeide uit tot...

Ouder worden ging vanzelf; ik trouwde met mijn jeugdliefde en werd mama van vier. Koken voor het gezin, vrienden uitnodigen voor een etentje bij ons thuis, feestjes organiseren voor de familie; ik genoot er telkens opnieuw van.

Maar het leven loopt niet altijd zoals je gedacht, gedroomd en gepland had. Na een aantal jaren liep mijn huwelijk stuk en volgde een zeer moeilijke periode.

En toen kwam Erik in mijn leven. Ook hij had een moeilijke periode achter de rug. Maar we hebben elkaar gevonden. We delen dezelfde passie voor koken en eten. Al vanaf het prille begin van onze relatie genieten we van samen boodschappen doen, de keuken in te duiken en te koken. Ook kunnen we uren kijken naar kookprogramma's op tv, geven we elkaar telkens weer kookboeken cadeau, vinden we horecagroothandels het Walhalla.

Ook onze kinderen hebben een gezonde nieuwsgierigheid naar eten, koken, een handje helpen. Ze durven ook alles proeven en lusten meestal alles. De maaltijden hier in huis lopen regelmatig uit tot heel lang blijven napraten. We proberen regelmatig uit eten te gaan, testen graag nieuwe adresjes uit,...

Eigenlijk draait heel veel in ons gezin rond samenzijn, gezelligheid, koken en eten. En zo komt het dat Erik en ik al jaren droomden van een eigen horecazaak. Telkens opnieuw kwamen de woorden: 'we moeten hier toch echt iets mee gaan doen' over onze lippen. Vorig jaar was het (eigenlijk heel onverwachts) zover.
De stad zocht mensen die een pop-upzaak wilden openen in Merksem. Na lang twijfelen, wikken en wegen en met de nodige schrik hebben we onze sprong gewaagd. We openden een saladebar waar gezonde voeding centraal stond.

Erik, ik en de kinderen; ieder draagt zijn steentje bij. Den 2170 is een familiezaakje en zo vond ook dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven dus zijn oorsprong in warmte en liefde.

Het moet dus wel goed zijn zo.